Wieś

      
     Drogowle - tajemnicza nazwa wioski nie została dotąd wyjaśniona. Miejscowość pojawia się w dokumentach z lat 1415-22. Dokumenty te związane są  z rozwiniętą w tej okolicy produkcją żelaza.
      Ruda -  jest uznawana za część wsi  Drogowle.  Jeszcze w XIX w. znajdował się tu duży folwark ze stawami i młynem, po którym pozostała tylko ruina i resztki parku z lipami. 
W 1633 r. bp krakowski Andrzej Lipski wzniósł tu późnorenesansowy kościół p.w. św. Andrzeja przeznaczony dla mieszkańców Rakowa, Dębna i Drogowli.
      Kiedyś najwięcej ludzi mieszkało wokół folwarku, niedaleko kościoła, w przysiółku Ruda. Zmieniło się to dopiero po uwłaszczeniu chłopów w 1864 roku, kiedy podzielono drogowelskie pola na tzw. kolonie - pasy ziemi biegnące prostopadle od rzeki Czarnej w kierunku południowym.
      Na tych wydzielonych koloniach, wzdłuż rzeki Czarnej, powstały nowe, dość duże, jak na ówczesne warunki, gospodarstwa, w których pracowały liczne rodziny ówczesnych gospodarzy. Zatrudniano także dość powszechnie tzw. parobków, pracujących nierzadko tylko za wikt, odzienie i dach nad głową. 
     Przy folwarku pozostało kilka zagród, w których mieszkali ludzie zatrudniani przez dziedzica w folwarku. 
     Za rzeką naprzeciwko folwarku, w lesie, była  tzw. gajówka. Budynki nie przetrwały do dzisiejszych czasów. Mieszkał w nich gajowy pilnujący lasów. W czasie wojny gajowi zmieniali się często. Z uwagi na usytuowanie gajówki, było to bardzo dobre miejsce dla utrzymywania kontaktów z działającymi w okolicy oddziałami partyzanckimi. Stąd w drogowelskiej gajówce pracowali czasem  gajowi skierowani tu przez władze podziemnego państwa ale także i sami Niemcy wykorzystywali te możliwości do obserwacji partyzanckich ruchów w okolicy.  Jednego z gajowych o nazwisku Gałązkiewicz zabili partyzanci posądzając go o kolaboracje z Niemcami. Kolejni uciekali przed Niemcami, którzy z kolei ich podejrzewali o sprzyjanie partyzantom.

     We wspomnieniach wojennych drogowlan zajmuje ważne miejsce Antoni Piotrowicz - dlugoletni sołtys Drogowli.
 Ludzie wspominają go jako sprawiedliwego,  surowego człowieka. Był sołtysem przez kilkadziesiąt lat. Reprezentował interesy gromady w czasach wojny i w czasach władzy ludowej. Ciężko było sprawować tę funkcję szczególnie podczas hitlerowskiej okupacji. Niemcy żądali od gospodarzy wysokiego kontyngentu - obowiązkowych dostaw produktów rolnych dla niemieckiego wojska. Zalegających z dostawami kontyngentu bywało, że wysyłali do obozu śmierci w Oświęcimiu. Dzięki postawie  A. Piotrowicza  udało się wyratować kilka osób z opresji. W okolicy działali partyzanci, a także uzbrojone rabunkowe bandy. Oni także zaopatrywali się we wsi, nie zawsze pytając mieszkańców o zdanie. Dziadek wspomina dobrze przebywający przez dłuższy czas na kwaterach w Drogowlach  oddział  partyzancki NSZ por. Stanisława Augusta Grabdy ps. „Bema” i oddział partyznacki "Barabasza". Były to zdyscyplinowane i zorganizowane formacje w przeciwieństwie do innych rabunkowych grup.
     W czasie działań wojennych (przez kilka miesięcy biegła tędy linia frontu), prawie wszystkie zabudowania we wsi uległy całkowitemu zniszczeniu. Część ludzi, którzy przeżyli wojenną gehennę, wyjechała na Zachód na tzw. Ziemie Odzyskane, nie odbudowując zrujnowanych gospodarstw. W ten sposób zniknęła z mapy mała osada położona kilkaset metrów na wschód od folwarku tzw. Dębówka.

     Drogowle sąsiadują bezpośrednio z drugą wsią tj. Mędrowem. Między jedną i drugą wsią postawiono w końcu lat 60-ych okazałą szkołę. Niestety zmniejszająca się liczba uczniów była powodem jej zamknięcia. Obecnie właścicielem budynków stały się władze kościelne wykorzystując go na organizacje letnich oaz i rekolekcji.
      
     

szkola	... ścięty obok szkoły starodawny dąb	kaplica  (Mędrów )
Kaplica	obraz w kaplicy	tablica fundatorów

Stare fotografie (proszę o przesyłanie innych - chętnie zamieszczę)
	opis